Świadomośc muzyczna

Nie dalej jak dwa dni temu olśniło mnie podczas koncertu zespołu Dry. Fakt o którym niby wiedziałem od lat, a jednak nie do końca go rozumiałem. W mojej głowie zespoły prawie w oka mgnieniu podzieliły się na dwie grupy- te ze świadomością tego co grają i te które grają ale same sobie nie rozumieją.

Pierwsza grupa to kapele składające się z muzyków, którzy wiedzą co się w danym momencie utworu dzieje. Wiedzą, że graja w rytmie 4/4, wiedzą, że do akordu D pasuje cała skala dźwięków i potrafią to wykorzystać. Opierając się na fundamentalnych zasadach muzyki bawiąc się dźwiękami i eksperymentując, tworząc przy tym wszystkim złożone utwory które wydają się ciekawsze.

Druga grupa to nie zawsze młodsi i nie zawsze mniej doświadczeni grajkowie, ale absolutnie nie wiedzą co się wokół nich i z nimi samymi dzieje podczas grania utworu. Gdyby im wyłączyć prąd i zatrzymać ich w jednym momencie zadając kolejno pytanie "Co akurat grasz?"- gitarzysta odpowiedziałby, że jest w połowie fajnego riffu który wymyślił siedząc na kiblu, basista stwierdziłby, że gra "doły" dźwięków gitarzysty, perkusista pamiętałby, że ostatnio uderzył werbel, ale co za tym idzie nikt nie wie, a wokalista pewnie zadałby pytanie "a coś nie tak?".

Zadziwiający jest fakt, że obie grupy potrafią rozruszać publiczność tak samo, obie dadzą takiego samego czadu i pewnie mają po tyle samo fanów. Ale biorąc po uwagę mój nowy system krytyki zespołu muzycznego wieeeele kapel straciło u mnie cząstkę zachwytu właśnie przez brak świadomości muzycznej.

Punk jest do dupy

Nie lubię muzyki punk rockowej! I brzmi to pewnie dziwnie z ust (z pod palców) człowieka w którego klubie odbywają się 90% koncertów punkowych lokalnej sceny.

Dlaczego? Powodów jest bardzo wiele. Drażni mnie podejście do życia punkowców i bezsensowne dążenie do chaosu. Pół biedy, jak wszystko muzycznie się zgadza (gitary stroją, a sekcja rytmiczna trzyma poziom), ale jeśli nawet to zaczyna ogarniać anarchia robi się jedna wielka kupa- nie miła do słuchania nawet przez upitych do granic możliwości słuchaczy.

Manifestowany sprzeciw wobec zasad i wszelkich wyznaczników wygląda moim zdaniem często naciągany i wręcz sztuczny. Tutaj pewnie odezwą się głosy sprzeciwu i każdy kto chodź trochę lubi punk rocka stwierdzi ze Goliath to debil, no ale cóż...

Są oczywiście wyjątki- widziałem je na własne oczy. Zespoły, które mają profesjonalne podejście do muzykowania, krytycy muzyczni, którzy to doceniają i wspomniana wcześniej grupka upitych punków którzy wiedzą, że przy tym zespole będzie młyn pod sceną.

Na przekór wszystkiego co wyżej napisałem jest jeden zespół który darzę sympatią... z tym że nie dalej jak wczoraj zagrali na moich oczach najgorszy koncert w karierze psując skutecznie pogo pod sceną chaosem i pomyłkami :/

Ostatnia cząstka punkowości we mnie umarła... sorry Punk Is Dead

Byc miłym czy szczerym

To pytanie nurtuje mnie właściwie codziennie. Praca w ROCKZie sprawia, że poznaje mnóstwo ludzi- w większości naprawdę w porządku. Problem polega na tym, że im bardziej się z kimś dogadasz tym bardziej jego zespół daje dupy na scenie. Oczywiście nie zawsze i nie jest to sztywna zasada, ale baaaardzo często się to zdarza.. niestety.

Nauczyłem się formułować po koncercie swoje opinie (bo zawsze jestem o to pytany) tak, żeby była to jakaś konstruktywna krytyka, a nie mega nieszczere "było dobrze"- nie mniej trudno jest powiedzieć osobie z którą przed chwilą się zaprzyjaźniłem "stary, dajcie sobie spokój- z tego nic nie będzie- jesteście do dupy" tym bardziej, że wszyscy jego znajomi podbiegają i krzyczą, że było super i że są z niego dumnie...

Cóż... dziwnie by było jakby każda kapela była świetna. Widocznie muszą być też beznadziejne, żeby gwiazdy mocniej świeciły, a ja żebym nie popadł w zupełny zachwyt muzyką ogólnie rockową.

Motywujące darcie japy

Ostatnio trafiłem na zespół który urzekł mnie agresywnością, melodyjnością riffów i utalentowaną (na swój sposób) wokalistką- THE AGONIST. Jak się okazało zespół już swoje w życiu osiągnął i współpracował z wieloma sławami tego świata. Cóż do mnie dotarł dosyć późno ;)

To chyba ich ostatni teledysk:

No dobra- zacznijmy...

Dziesiąty? Pietnasty? Już naprawdę któryś raz z rzędu podejmuję się prowadzenia bloga... sam w to nie mogę uwierzyć. Sprawdźmy więc jak mi to będzie szło :]